Wystawa "Dzieci Eretz Israel"

O autorce:

Agnieszka Traczewska – fotografik, producentka filmów dokumentalnych, twórczyni Studia Filmowego Largo. Od kilku lat, ze swym aparatem fotograficznym towarzyszy Chasydom przybywającym ze świata do Polski – na groby dawnych Cadyków, jak również portretuje hermetyczny dla obcych świat judaistycznej ortodoksji na całym świecie.

Wyposażona w obiektyw, przestrzegająca rygorystycznych zasad stroju i zachowania, zdołała uchwycić w intymnych zbliżeniach fotograficznego kadru hermetyzm chasydzkich rytuałów i zwyczajów, niezwykłą codzienność ich duchowego, ezoterycznego życia. Wykazując niecodzienną wrażliwość, ale także artystyczną wnikliwość, buduje opowieść o fenomenie duchowym i społecznym - o przeżyciu religijnym i spotykaniu się światów: żydowskości
i polskości, przeszłości i teraźniejszości, rygorystycznych zasad i obyczajowego liberalizmu. Bycie kobietą i fotografikiem nie żydowskiego pochodzenia sprawia, że uzyskanie akceptacji ortodoksyjnych bohaterów nie jest oczywiste, a przecież cierpliwość i uporczywie ponawiane próby przynoszą ostatecznie obustronne zrozumienie.

O wystawie:

Chasydzi to najbardziej bogobojni i ortodoksyjni wyznawcy judaizmu, jak sami siebie nazywają: Żydzi „bojący się” Pana i czczący Jego imię. Tworzą zamknięty świat, niemal niemożliwy do przeniknięcia dla obcych. Świat, w którym obowiązują ścisłe reguły zachowania, a nawet ubioru, przypominający galicyjskie sztetle sprzed ponad 100 lat. Obywatelami tego świata – budowanego w Mea Shearim, na ulicach współczesnej Jerozolimy – są także dzieci, od najwcześniejszych lat uczone modlitwy i służby Bogu. Izolowane od telewizji, komputerów, internetu, by mogły zgodnie tradycją poznawać zasady zapisane w Torze. Nie znają nawet współczesnego hebrajskiego, mówią w jidysz, dawnym języku diaspory. Ich życie podporządkowane jest skromności, rodzinie, rytuałom, rytmowi świąt religijnych. Człowiekowi przybywającemu do Mea Sharim ze współczesnej, indywidualistycznej i zlaicyzowanej rzeczywistości, rzecz można: odbywającemu swoistą podróż w czasie, nie łatwo jest pojąć, iż pełne przyjęcie praw wspólnoty nie tylko nie jest ograniczeniem i wyrzeczeniem, ale może wręcz stanowić źródło radości i poczucia bezpieczeństwa.